“Hij is mijn moeder altijd trouw gebleven”

#ilovemarokko

Khalid (37) kwamen we tegen tijdens de check-in vlucht CND134, van Amsterdam naar Tetouan. Met zichtbaar ongeduld stond hij in keurig in de rij te wachten, met maar liefst één klein tasje als bagage. Dat maken we natuurlijk niet vaak mee met Marokkanen.

#ilovemarokko is altijd op zoek naar mooie verhalen. In de rubriek MLstories luisteren we naar de mensen achter, en de passagiers van flyML, een chartermaatschappij die afgelopen 5 jaar veel heeft betekent voor de Marokkaanse gemeenschap in Nederland.

“Toen ik 5 was, kwam ik met mijn vader naar Nederland. Mijn moeder bleef helaas achter omdat ze niet de benodigde papieren had. Het enige wat ik me kan herinneren is de sneeuw die ik voor het eerst zag. Alhoewel je in Marokko ook plaatsen hebt waar het sneeuwt, had ik het in mijn geboortestad Nador nog nooit met eigen ogen meegemaakt.

Prachtig was het. Nadat ik mijn vader jarenlang zag ploeteren om mij een fatsoenlijk bestaan te geven als schoonmaker bij een grote multinational, vroeg ik me pas rond mijn pubertijd af waar me moeder eigenlijk bleef. Die was er namelijk nog steeds niet. ‘Mama wilt niet komen’ was het antwoordt. Ik heb me er nooit echt druk om gemaakt. Ik heb dat moedergevoel nooit gehad. Het enige waar ik mee bezig was is te zorgen dat mijn vader zich niet letterlijk kapot werkte.

Ik zag hem maar een paar uurtjes per dag, maar voor mij was dat genoeg, ik wist al vanaf jongs af aan waarvoor hij het deed. Daarom had ik mijn eerste baantje al toen ik 12 werd. In de Islamitische slagerij heb ik jarenlang de boel schoongehouden voor een minimumloon. Pas toen besefte ik hoe hard ‘hard werken’ kan zijn. Echt kwalijk heb ik het mijn vader nooit genomen, hij is mijn moeder namelijk altijd trouw gebleven.

Of mijn moeder dat ook was, weet ik tot op de dag van vandaag niet. 2 weken geleden is ze door een hartinfarct overleden. Mijn vader heeft geen traan gelaten, maar toen mijn familie in Marokko aandrong op een bezoek heeft hij ook geen moment getwijfeld. Hij is de volgende dag direct vertrokken. Gisteren kreeg ik een telefoontje van mijn lieve vader. ‘Of ik wil komen’. Diep van binnen zat ik te wachten op dat telefoontje.

Waarom ik geen bagage bij heb? Het enige wat ik kon bedenken om mee te nemen, zijn mijn medicijnen voor mijn vader. Ik zie het wel. Ik ben nooit in Marokko geweest, maar dat interesseert me nu even niet. Ik ga mijn moeder ontmoeten.”