“Marokko is voor mij niet alleen een vakantieland”

#ilovemarokko

We lopen rond op Schiphol en zien dan plots een rij vol mensen die met Corendon Dutch Airlines van plan zijn te reizen naar hun geliefde Marokko. Een goedlachse Marokkaanse reiziger trekt onze aandacht. Zijn ogen twinkelen. Is dat omdat hij naar Marokko gaat? Hij lijkt ons iets te willen zeggen en laten wij nou net heel graag willen luisteren. Gelukkig maar, want de man blijkt een mooi verhaal men ons te willen delen.

 icon-align-justify #ilovemarokko is altijd op zoek naar mooie verhalen. In de rubriek MLstories luisteren we tijdens de check-in naar de enthousiaste passagiers van flyML, een chartermaatschappij die afgelopen 5 jaar veel heeft betekent voor de Marokkanen in Nederland.

De man stelt zich voor als Mohammed. Hij is zeventig jaar en heeft samen met negen andere familieleden een stuk grond in Marokko waar olijven worden geoogst. “In Marokko wordt olijfolie veel gebruikt; bij het ontbijt met opgewarmd brood, bij een Tajine.. zelfs als verzorgingsproduct voor het haar is het onmisbaar”, vertelt hij ons enthousiast.

Dat komt hij los: “Marokko is voor mij niet alleen een vakantieland. Hard werken hoort er ook bij.
Door de opbrengst van mijn olijven kan mijn familie overleven. Zij zijn rasechte boeren die vroeger door middel van veeteelt de kost verdienden. Nu doen ze dat met het verbouwen van olijven. Ik doe het echter puur voor de hobby, overleven hoef ik gelukkig niet meer. Ik had een goede baan in Nederland en heb inmiddels een mooi pensioen opgebouwd.

De olijven leveren wij aan een fabriek die ze tot olijfolie maalt voor een prijs van € 10,- per 100 kilogram. Dat is natuurlijk veel goedkoper dan de fles die jij in de supermarkt koopt. Moet je voorstellen hoeveel ze eraan verdienen.” Mohammed lacht erbij. “Door de droogte hebben we een minder goede oogst gehad, de productie is met 25% gedaald. Ik lig er niet wakker van. Ik weet immers dat de olijven van Marokko nog steeds lekkerder zijn dan die van Spanje!”

“Twee keer per jaar geniet ik samen met mijn naasten intens van het leven op het platteland in Nador. Daar zijn onze tradities als vrijgevigheid en respect voor ouderen veel sterker geworteld dan in steden als Casablanca, Rabat of Marrakech. Hoe arm ze hier ook soms zijn, ze zullen me altijd uitnodigen om thuis bij hen te eten. Al kennen ze me niet, ze zullen hun uiterste best doen om het mij naar mijn zin te maken. En ze zullen altijd voor me klaar staan. Dat mis ik wel een beetje in Nederland. Daar heeft iedereen toch een beetje zijn eigen leven.”

“In de grote steden dragen jonge mensen ook steeds vaker Europese kleding. Niets mis mee natuurlijk. Maar als ik in Marokko ben, geeft het mij een ‘thuis zijn’ gevoel als ik de jellabas (traditioneel gewaad, red.) weer om me heen zie. Ik heb zelf negen kinderen, maar die brengen pas over vijf jaar weer een bezoek aan Nador. Ze bezoeken namelijk liever andere landen. Ik snap dat niet, Marokko is mijn enige bestemming.”

Het is ondertussen zijn beurt om in te checken aan de balie. In tegenstelling tot enkele andere reizigers heeft Mohammed het gewicht van zijn koffer keurig op orde. De dame achter de balie wenst hem een goede reis. Wij doen dat ook. Tevens neemt hij onze handgroet mee in zijn hart. Mooi, want die gaat nu mee naar Marokko.