‘Het verhaal van moeders wordt altijd vergeten’ – Maryam Hassouni

#ilovemarokko

Vorig jaar was ze nog in de romantische komedie ‘Soof’ in de bioscoop te zien, deed ze mee aan het avontuurlijke televisieprogramma ‘Atlas’ van de AVRO en won ze op 21-jarige leeftijd een Emmy-award voor haar rol in de speelfilm ‘Offers’. Maar de meesten kennen deze talentvolle en artistieke dame nog steeds als Dunya, uit ‘Dunya en Desi’.

Maryam Hassouni is uitgegroeid tot een bijzonder inspirerende, sterke en zelfbewuste vrouw; maar al te goed wetend wat ze wilt, maar misschien nog beter wetend wat zij niet wil.

“Ik ben in Amsterdam geboren, in Oud-Zuid groeide ik op. Ik kom uit een arbeidersgezin, dus mijn vader ging elke ochtend op de fiets naar zijn werk en mijn moeder was huisvrouw. Het was een hele gewone en sobere jeugd; naar school gaan, buiten spelen of thuis zijn. Eigenlijk niets bijzonders.
Als kind was ik heel outgoing, sportief, en heel jongensachtig. Ik speelde heel vaak met jongentjes en was gek op straatvoetbal. Ik deed aan taekwondo, karate en heb ook heel lang geturnd. In de pubertijd werd ik wat introverter, toen ik zo’n 12 á 13 jaar was en in de brugklas zat, was ik nog best wel klein, dun en ‘plat’ om het zomaar te zeggen. Ik zat met meiden in de klas die echt vrouwen waren. Tenminste, zo zagen ze er uit.

Ze waren wel van mijn leeftijd, maar ik was gewoon echt nog een kind en vond al die zestienjarig uitziende meiden dus best wel intimiderend. Als je dan 12 of 13 bent is dat best wel heftig. Toen ik 15 was, nog op de middelbare school zat en begon met Dunya en Desi zei m’n vader; ‘acteren prima, maar owéé als je school verwaarloost.’ Op een gegeven moment liep het een beetje uit de hand met het acteren, in de zin dat het heel goed ging; ik had een Emmy gewonnen en speelde in ‘Offers’ (film, red.).

Toen zeiden mijn ouders het is jouw leven en als wij zien dat het goed met jou gaat, vinden wij het prima. Het is dus eigenlijk heel geleidelijk gegaan. Mijn moeder zegt heel vaak ‘Hna oulad l’youma’, dat betekent ‘wij zijn de kinderen van vandaag’; dus leef in het moment, denk niet na over morgen, overmorgen of veel verder. Dat is wel iets dat ik altijd aan mijn kinderen zal meegeven. Van mijn vader heb ik met de paplepel ingegoten gekregen; discipline.”

#ilovemarokko

“Als je iets wilt bereiken moet je kéihard werken, daar zal ik m’n kinderen ook wel een beetje van meegeven.”

Je speelde in ‘De Handen van Fatma’ in België, kunnen wij deze ook in Nederland gaan verwachten?

“Het is echt één van de mooiste dingen die ik ooit gemaakt heb in m’n leven. Het is een voorstelling over het 50-jarig bestaan van migratie in België. De voorstelling gaat over onze moeders; over de eerste generatie Marokkaanse vrouw die naar Nederland is gekomen, haar liefde achterna is gegaan, alles heeft achtergelaten en soms nog met kind op haar rug of zelfs zwanger die oversteek heeft gemaakt; met dromen en hoop om gelukkig te zijn. Mijn moeder was een berggeit, klom in bomen, haalde water uit de put en leefde in totale vrijheid in de bergen. En dan kom je in Nederland en zit je thuis in een steriele kamer. Dat wordt vergeten; het verhaal van de moeder wordt áltijd vergeten.
Je hoort de verhalen van de gastarbeiders, daar worden documentaires over gemaakt, daar wordt geld ingepompt; prima, die hebben ook het land opgebouwd. Maar waar blijven onze moeders in dit verhaal? Zij worden áltijd vergeten, dat mijn moeder stil is betekent niet dat ze niets voelt.

Dat betekent dat ze héél sterk is en mij daarmee niet lastig wilt vallen. Zij heeft haar dromen nooit kunnen verwezenlijken en via mij hoopt zij dat mijn dromen wel uitkomen en dat ik datgene kan doen waar ik gelukkig van word. Deze voorstelling is dus een ode aan de moeders. Het is een universeel verhaal, migratie is van alle tijden; de Nederlanders die naar Canada zijn verhuisd tot aan de Italianen die in België in de mijnen hebben gewerkt. Migratie is niet iets van nu, of alleen een Marokkanen issue, het is van alle tijden en daarom vind ik dat dit verhaal ook naar Nederland moet komen. Hoe? Weet ik niet. Maar het moet gewoon.”

Waar zie jij jezelf over 5 jaar?

“Dat weet ik echt niet, sowieso moet ik nadenken over waar ik wil wonen, want ik weet niet of ik überhaupt nog wel in Nederland wil wonen, dat heeft echt te maken met de PVV; het doet mij gewoon te veel. Ik maak me er echt kwaad om en word er ook verdrietig van. Dus voor mijn vijf-jarenplan moet ik goed nadenken of ik mijn kinderen hier wel wil laten opgroeien. Ik ben gek op kinderen, dus de vraag is óók, wil ik überhaupt wel kinderen in deze wereld; een wereld van oorlogen, verkrachtingen en racisme.

En als ik er voor kies om wél kinderen te nemen, dan wil ik ze opvoeden in een land waarin ik niet hoef uit te leggen dat dat wat Wilders zegt, dat hij dat niet zo bedoelt. Het doet mij al ontzettend veel pijn, dus ik wil absoluut niet dat mijn kinderen het slachtoffer worden van racisme. Ik zou niet weten hoe ik daarmee om zou moeten gaan; ik kan mijn kinderen niet uitleggen dat dat wat Wilders zegt, dat dat vrijheid van meningsuiting is en dat wij dat moeten koesteren. Wilders is écht te ver gegaan en dat weet hij zelf ook, ik hoop ook echt dat er maatregelen worden genomen. Ik vind het gewoon eng, en ik ben niet bang voor hem, maar wel voor de mensen die op hem stemmen. Overigens denk ik niet dat Wilders gek is, zoals iedereen staat te roepen; ik denk dat Wilders precies weet waar hij mee bezig is.”

Welke tip heb je voor meiden met de zelfde ambitie?

“Als je erachter bent gekomen dat je echt wilt gaan acteren om het vak, dus om de kunst van het acteren en niet voor roem of geld, dan zou ik zeggen; gewoon heel hard werken en er voor gaan. 
Het is minder glamorous dan de meesten denken, want het is gewoon keihard werken en daar moet je van houden. Ook heel belangrijk; altijd eerlijk zijn tegenover je ouders, of ze het nou accepteren of niet, als dit jouw passie is moet je het gewoon doen.”

icon-info-circle Dit artikel kwam tot stand in samenwerking met JOOM magazine