Oma Fatima over haar Offerfeest: “Het is niet meer zoals vroeger”

#ilovemarokko

“Het is niet meer zoals vroeger,” hoorde ik oma Fatima vaak zeggen. Ook tijdens het Offerfeest hoorde ik, en met mij een heleboel andere kleinkinderen dit altijd. “Ja, ja oma, we weten het” zeiden we dan altijd. Ze is 77 jaar en heeft veel meegemaakt in haar leven. Ze vertelt dan ook maar al te graag haar verhalen over vroeger, wat ze allemaal heeft meegemaakt, hoe ze leefde en hoe goed wij het nu hebben.

“Het begon bij het schaap dat we slachten. Het schaap verzorgden we altijd zelf, tot het moment dat hij geslacht werd. Iedere ochtend vroeg je bed uit om de schapen te laten grazen voordat de zon op zijn warmst was, en aan het einde van de dag gingen de schapen ook weer grazen. Tussendoor moesten ze ook nog eten en drinken, zodat we er uiteindelijk een mooi stuk vlees aan overhouden.”

Henna

“De dag voor het Offerfeest volgde er een standaard ritueel; de schaap kreeg henna op zijn hoofd. De vrouwen en kinderen versierden hun handen en voeten ook met henna voordat ze gingen slapen. Iedereen keek uit naar de grote dag. En als de grote dag was aangebroken werden we heel vroeg wakker om ons klaar te maken. De mannen trokken hen ‘djellaba’ (traditioneel gewaad, red.) aan om het speciale Eid gebed te verrichten in de moskee. De vrouwen versierden de tafels met allerlei lekkernijen voor het ontbijt. Zodra de mannen terugkwamen ging iedereen elkaar Eid Mubarak wensen. En dan niet alleen het gezin thuis, de hele buurt kwam naar buiten om elkaar te groeten.

Je kan het een beetje vergelijken met oud en nieuw, dan komt iedereen ook naar buiten om elkaar een gelukkig nieuw jaar te wensen. Het moment is dan aangebroken om de schaap te gaan slachten. De vlijmscherpe mes wordt uit de kast gehaald en het schaap wordt geslacht. Het is moeilijk uit te drukken in woorden waarom het Offerfeest in Marokko veel leuker is dan in Nederland. Het is ook anders omdat vroeger de gehele familie in Marokko woonde en iedereen bij elkaar was. Drie dagen lang genieten van iedereen om je heen. Het is een officiële feestdag in Marokko, dus iedereen is vrij en kan thuis zijn bij familie en vrienden. Hier in Nederland gaat het leven gewoon door en moet je maar geluk hebben dat het in het weekend valt of dat je vrij kan krijgen.”

Casettebandjes

“Mijn eerste Offerfeest was heel zwaar voor mij, omdat ik mijn familie erg miste die ik achterliet in Marokko. Toentertijd kon je niet makkelijk naar Marokko reizen, zoals tegenwoordig. Nu stap je in het vliegtuig en ben je drie uur later in Marokko. Met de auto duurde het ook veel langer dan tegenwoordig. Bellen om de familie Eid Mubarak toe te wensen was ook geen optie. Nee, in die tijd ging het er heel anders aan toe. Als we geluk hadden reisde er iemand in onze omgeving naar ons dorpje in Marokko en dan gingen we met zijn allen een cassettebandje opnemen om te laten weten hoe het met ons ging.

Toen kwamen er speciale kaartjes met tegoed erop, een soort beltegoed; maar je kon gewoon met de vaste lijn door middel van een code naar Marokko bellen. Veel mensen hadden nog geen telefoon thuis, dat was een echte luxe. Maar die konden gebruik maken van de telefooncellen. Die vind je nergens meer tegenwoordig. Er waren gelukkig telefooncellen waar iedereen gebruik van kon maken. Die zie je tegenwoordig nergens meer terug. Daar zijn nu de mobiele telefoons voor teruggekomen, Lyca en Lebara zijn rijk geworden door de Marokkanen die hen geliefde in Marokko belden. Tegenwoordig kan je via internet gratis bellen, en elkaar zelfs zien. Ik ben benieuwd wat de volgende uitvinding zal zijn.”

“Het Offerfeest anno 2015 is ook hartstikke gezellig. Ik heb inmiddels 16 kleinkinderen en 3 achterkleinkinderen waar ik erg trots op ben. Dus saai is het niet hoor met Offerfeest bij oma thuis, dan is het volle bak. Ik geniet er heel erg van, want normaal is iedereen druk met zijn werk, studie of gezin. Het is lastig om iedereen bij elkaar te krijgen. Maar wanneer het Offerfeest is dan weten ze mijn huis allemaal te vinden gelukkig!”

Gezegend

“Tegenwoordig bestel je een schaap bij de slager en als je wilt wordt hij zelfs in stukken gesneden en geleverd. Nou ben ik niet meer de jongste, maar de schaap in stukjes hakken doe ik nog altijd thuis. Wel met wat hulp natuurlijk! Anders is bij mij het hele gevoel van Offerfeest weg. De schaap is in tegenstelling tot in Marokko niet binnen drie dagen op, want de kleinkinderen die hebben allemaal speciale wensen. De één eet geen schapenvlees, de andere lust het alleen op een bepaalde manier bereid, de ander eet geen lever of schapenpens want dat stinkt. Maar gelukkig zijn er ook nog wel een paar die alles eten. Daar houdt oma van.

Hamdoulilah ik dank Allah (swt) dagelijks in mijn gebeden voor alles wat ik heb. Ik voel me gezegend dat ik elk jaar opnieuw het Offerfeest en andere mooie momenten met mijn geliefde familie kan vieren. Ik wens dit ook voor alle moslims in de rest van de wereld.”