“Momenten met je familie moet je koesteren, deze zijn onbetaalbaar”

#ilovemarokko

Vandaag verwelkomen we Amina Laassal (25), student marketing op het ROC Hilversum, trotse mama van haar prinsesje Sabrine (2) en bewonderaar van haar ‘prince charming’, als nieuwe redactie-stagiaire bij #ilovemarokko.
Ze vertelt over haar liefde voor Marokko en hoopt haar ‘marketingskills’ bij ons verder te ontplooien.

“Op 16-jarige leeftijd is mijn vader herenigd met mijn opa die als gastarbeider in Nederland is komen werken en wonen. Mijn moeder kwam ook naar Nederland nadat ze met mijn vader is getrouwd.
Ze zijn beiden in het dorpje Boufarkouch geboren. Een prachtig klein dorpje dat 7 kilometer ten westen van Driouch ligt, en ongeveer 1.000 inwoners heeft. Dit was ook vanaf het moment dat ik ter wereld ben gekomen onze jaarlijkse vakantiebestemming.”

Zomervakantie

“Zodra het zomervakantie was, werd de traditie jaarlijks herhaald. Alle ooms en tantes werden opgetrommeld. De auto’s werden rijklaar gemaakt, en de vrouwen hadden genoeg cadeaus op voorraad om de hele familie te verblijden. Ik, als kind vond het heerlijk en kon niet wachten totdat we vertrokken richting Marokko. De hele reis op zich was al een hele mooie ervaring, behalve dat geruzie op de achterbank met mijn kleine broertje over wie dan in het midden mocht zitten. Inmiddels is mijn kleine broertje niet meer zo klein en heeft hij afgelopen zomer samen met mijn neef de weg richting Marokko genomen met zijn eigen auto. Zo mooi hoe de generaties elkaar opvolgen, terwijl het nu veel makkelijker en comfortabeler is om met het vliegtuig binnen 3 uur op de luchthaven in Nador te landen.

Weer terug naar de reis met de hele familie richting Marokko. Met minimaal drie auto’s vertrokken we richting onze eindbestemming Boufarkouch. Even een tussenstop maken om wat te eten; nee niet bij de McDonald’s, maar een vers op het gasstel bereide maaltijd door mama, tante of oma. Dat terwijl de mannen op een matje buiten liggen bij te komen, zodat ze goed uitgerust weer de weg kunnen vervolgen richting de haven van Almeria.”

Oom Moghtar

“Eenmaal aangekomen verbleven we minimaal vier weken op de boerderij bij de oudste oom die als enige in Marokko is blijven wonen. Hier was genoeg te doen. Hij had kippen, koeien, konijnen, schapen, honden en nog veel meer in de achtertuin waar we dagelijks genoeg plezier aan konden beleven. Wij gingen bijvoorbeeld mee om de schapen “uit te laten”. Zo noemde ik het als kind.
Ook mocht ik af en toe een koe melken. Thuis hadden we geen huisdieren, dus leefde ik me uit bij oom Moghtar.

Naast alle dieren op de boerderij heeft hij ook een heel stuk grond met olijfbomen waar elk jaar pure olijfolie van wordt gemaakt. Uiteraard gingen er grote hoeveelheden olijfolie mee terug naar Nederland, aangezien de auto bijna leeg terug gaat nadat alle cadeaus zijn uitgedeeld. Door het grote stuk land renden we, speelden tikkertje en verstoppertje met alle (totaal 14) neefjes, nichtjes, broertje en zusje. In de achtertuin hadden we ook heerlijke handia (cactusvijgen, red.) en lkarmous (vijgen, red.) die we mochten plukken als ze rijp waren. En niet te vergeten de sariz (zwembad, red.) waar we de hele dag konden afkoelen.

Als we geluk hadden – aangezien er zoveel andere neefjes en nichtjes waren – mocht je mee in de welbekende 207 bus van oom Moghtar om inkopen te doen op de markt in Driouch. Je moest dan wel vroeg je bed uit, want oom Moghtar stond rond 04.00 á 05.00 uur op om de beste producten in te kunnen slaan.

Al deze mooie momenten met je familie moet je koesteren, want deze zijn onbetaalbaar. Mijn neefjes en nichtjes zijn hierdoor allemaal ook heel hecht met elkaar. We zijn opgegroeid als broers en zussen. Je kan veel reizen door Marokko, en de rest van ons prachtige land ontdekken. Maar mijn kleine dorpje Boufarkouch die veel mensen saai vinden, is en blijft waar ik vandaan kom, en zal hier altijd terugkeren om mijn familie te bezoeken. Ik hoop dit ook ooit aan mijn dochter over te kunnen brengen.”